به کودکانمان مسئولیت را یاد بدهیم نه جیب پر پول را


دکتر سلطانی روانشناس کودکان در گفتگو با فتو لند :

دکتر سلطانی روانشناس کودکان در ابتدا از خاطراتش
گفت : دوستی می گفتند که ما شش تا بچه بودیم هر روز هفته وظیفه ی یکی از ما بود که
دستشویی خانه را بشوید و امروز ایشان از افراد موفق جامعه هستند. کار خانه باید
تقسیم شود. در مقابل غذایی که می خورم، امکاناتی که دارم و از نعمت ها بهره می
برم، من چی در سفره ی خانواده می گذارم.

وی ادامه داد : عالم
هستی یک سفره ی بزرگ است ما از آن چی برمی داریم و چی می گذاریم. جامعه ای خوشبخت
است که بیشترین آورده را در سفره داشته باشد و کمترین برداشت، بلکه برداشت به
اندازه ی نیاز باشد و گذاشتن در سفره به اندازه ی توان باشد. بچه ها این گونه
زندگی و عقل معاش را از ما یاد می گیرند.

وی با بیان اینکه بچه
های امروز سر پدر و مادر منت دارند گفت : که ما فرزند شما هستیم و حتی ادعا دارند
که شما باید به ما افتخار کنین که بچه دارین و باید دست به سینه باشید. بله ما همه
به هم افتخار می کنیم اما هرکسی هم وظیفه ی خودش را دارد و باید انجام دهد. 

سلطانی از معایب
دنیا امروز گفت : این آماده خریدن های همه چیز به خانواده ها و تربیت بچه ها آسیب
وارد می کند چرا ما سزیجات و حبوبات را آماده و پاک کرده می خرید؟ در حالی که بچه
ها هستند و می توانیم به آن ها محول کنیم. مشارکت، همکاری و احساس مسئولیت هرسه
جزو ارزش های زندگی هستند.

این روانشناس کودک
با طرح مسئله همه ی خانواده ها درگیر این تفکر هستیم که فرزندمان بزرگ شد چه کاره
شود؟بیان داشت :  به خصوص خانواده هایی که
پسر دارند درگیر تفکر اشتغال هستند. به نظر من ما در ایران مشکلی به نام بیکاری
نداریم و این فقط بازی های ذهن ما است که کار نیست. ما مشکلی به نام اشتغال نداریم
بلکه ما تفکر اشتباه در مورد اشتغال داریم.

وی افزود : و از
بچگی این تفکر را به وجود می آورند که « من چی کار می توانم کنم که در مقابلش
دستمزد دریافت کنم» اما ما با این تفکر بزرگ می شویم که « چقدر می تونم بگیرم در
مقابلش حالا یه کاری می کنم! چطوری می تونم بخرم یا بفروشم و پول به جیب بزنم» و
اسم این تفکر را هم زرنگی گذاشتیم. در حالی که روش درست، اول القاء تفکر خدمت است.
من به جامعه چه خدمتی می توانم کنم بعد در مقابل آن پول بگیرم. 

سلطانی در پایان
خاطر نشان کرد : وقتی کودک در خانه کار می کند به مسئولیتش در مقابل خانواده عمل
می کند و یاد می گیرد و الگو می گیرد و بعدها به مسئولیتش در مقابل جامعه عمل می
کند و بزرگ تر که شد به مسئولیتش در مقابل کائنات و جهان هستی عمل می کند. حال
وقتی ما نمی گذاریم که فرزندانمان دست به سیاه و سفید بزنند و خودمان را موظف می
دانیم که بهترین و بیشترین سرویس را به بچه ها بدهیم در واقع داریم در موردشون
خشونت اعمال می کنیم و بدین صورت بچه ها تلاش را یاد نمی گیرند.