به بهانه کودک آزاری های پی در پی


 پیش تر هم نوشته ام که بچه های ما #آموزش_مراقبت از خودشان ندیده اند. تهدیدها را نمی شناسند و پدرها و مادرها هم به دلیل شرم و حیای بیخودی به آنها چیزی نمی گویند.

با بی شرمی دروغ می گوییم، دزدی می کنیم، ریاکاری می کنیم… فقط در این مورد شرم و حیا داریم! وظیفه آموزش دادن به بچه ها بر عهده کدام نهاد است؟

 در زمان انتخابات که حمله به سند ۲۰۳۰ نشانه ایمان بود همین را پرسیدم اگر در مدارس و زیر نظر معلم های قابل اعتماد به بچه ها در مورد حریم شخصی، بدن و حفظ خود آموزش داده نشود بچه ها کجا با بدن خودشان و مراقبت از حریم فردی شان آشنا شوند؟

زیر نظر عباس آقا سوپری محل؟ با دیدن فیلم های #پورن؟ پچ پچ های زنگ تفریح؟!

 نمی گویم اگر سند۲۰۳۰ اجرایی شود این اتفاقات نمی افتد، #کودک_آزاری در پیشرفته ترین کشورهای دنیا هم رخ می دهد. اما بخشی از آن سند که با خاک یکسان شد دقیقا” در مورد همین مسائل بود. سند ۲۰۳۰ یک سند مترقی بود. دستکم می شد بخش هایی از آن را بومی سازی کرد.

 همین لحظه که شما این کلمه ها را می خوانید ممکن است کودکی مورد تعرض قرار می گیرد و از ترس، ناآگاهی و آبروداری با یک زخم عمیق در روحش سکوت می کند و زنده می ماند اما زندگی می کند؟! تا کی این مسائل را زیر فرش قایم می کنید؟

 تجربه #ایدز یادتان رفت؟ اول حاشا کردید که این بیماری خاک برسری است و مردم ما مسلمان و متعهد هستند و مگر می شود یک ایرانی ایدز بگیرد؟

بعد گفتید حالا مواردی هست اما فقط معتاد هستند الحمدلله!

 الان رویتان نمی شود وگرنه در بعضی مناطق کاندوم رایگان توزیع می کنید!

حضرات! آقایان! بزرگان!
معضلات اجتماعی با دستور، فرمان، #بخشنامه، بله چشم قربان! حل نمی شود. باید آنها را پذیرفت، شناخت و حل کرد.

همه ما که آموزش حریم فردی و مسائل جنسی به بچه ها را از ریشه انکار می کنیم شریک خون و رنج بچه هایی هستیم که طعمه بیماران جنسی می شوند.

خدایا! ما را بکُش که “سگ دلامونو خورده” و بیشتر از این جرات نداریم فریاد بزنیم وگرنه خودت می دانی چقدر حرف در گلو مانده…

حرف آخر شعری از #خلیل_جوادی:

گفته ام من دردها را بارها
خسته ام خسته از این تکرارها

من بــه در گفتم ولیکن بشنوند
نکته ها را مو به مو دیوارها