آیا آب سیاه باعث کوری می شود؟


آب سیاه نوعی بیماری چشم است که در ابتدای بیماری هیچ علائمی ندارد اما به مرور زمان به عصب چشم آسیب می زند، بینایی را رفته رفته تحلیل می برد و در آخر سبب کوری چشم می گردد. به معاینه ی دوره ای چشم می توان قبل از این که کار به جاهای باریک برسد آن را درمان کرد. در این مقاله بیشتر درمورد آب سیاه و درمان آن بحث خواهیم کرد.

فتو لند-.

آب سیاه چیست؟

گلوکوم (Glaucoma) یا بیماری آب سیاه به معنای بالارفتن فشار داخل چشم می باشد که می تواند سبب آسیب عصب بینایی و در نتیجه کوری دائمی شود. باید
دانست که بعضی از انواع بیماری آب سیاه می تواند تا مراحل انتهایی بیماری
هیچ علامتی نداشته باشد و هنگامی فرد متوجه بیماری خود می گردد که بسیاری
از رشته های عصب بینایی وی از بین رفته و دید بشدت و بطور غیر قابل برگشت
افت کرده است. بنابراین تشخیص زودرس آب سیاه و شروع درمان به موقع؛ کلید
اصلی در پیشگیری از پیشرفت بیماری و کاهش دید بیمار خواهد بود
.

در
چشم دائما مایع شفافی ترشح می گردد که به آن زلالیه می گویند و این مایع
از محلی که زاویه (محل تلاقی قرنیه با عنبیه) نامیده می شود؛ خارج می گردد.
اگر بدلیلی انسداد یا مانعی بر سر راه خروج این مایع در چشم ایجاد گردد و
زلالیه نتواند براحتی از چشم خارج گردد؛ در اینصورت فشار داخل چشم بالا می
رود
.

چه کسانی مستعد آب سیاه هستند؟

 عوامل خطرساز برای گلوکوم عبارتند از:سن ، نژاد سیاه، سابقه خانوادگی گلوکوم ، فشار چشم بالا، مرض قند ، فشار خون بالا و نزدیک بینی.

علائم شایع آب سیاه

وقتی
علایم زیر در فردی وجود داشته باشند احتمال وجود بیماری آب سیاه مزمن چشم
وجود خواهد داشت. علائمی چون تغییر مداوم نمره عدسی عینک، سرد خفیف یا
اختلالات مبهم بینایی یا عدم توانایی در تطبیق بینایی از روشنایی به تاریکی
.

مراحل اولیه:

  • از دست رفتن دید محیطی در نواحی کوچک از میدان دید
  • تاری دیدی در یک طرف در سمت بینی میدان دید

مراحل پیشرفته:

  • بزرگ تر شدن نواحی از دست رفتن دید، معمولاً در هر دو چشم
  • سفت شدن کره چشم
  • وجود نقاط کور در میدان دید
  • نامناسب بودن دید در شب

تشخیص بیماری آب سیاه

بسیاری
تصور می کنند که در صورتی مبتلا به گلوکوم هستند که فشار چشمشان بالا باشد
اما همیشه چنین نیست. فشار بالای چشم خطر ابتلا به گلوکوم را افزایش می
دهد. بالا بودن فشار چشم الزاماً به معنای ابتلا به گلوکوم نیست
. ابتلا
یا عدم ابتلا به گلوکوم بر اثر بالا بودن فشار چشم بستگی به میزان تحمل
عصب بینایی در مقابل فشار بالای چشم دارد و این میزان در افراد مختلف
متفاوت است. هر چند فشار طبیعی معمولاٌ بین 12 تا 21 میلی متر جیوه است،
ولی حتی در این فشار نیز ممکن است شخصی به گلوکوم مبتلا باشد و این نشان می
دهد که معاینه چشم اهمیت بسیار زیادی دارد
. چشم پزشک برای تشخیص گلوکوم باید اقدامات تشخیصی زیر را انجام دهد:

  • حدت بینایی (Visual Acuity): در این تست که با استفاده از چارت های بینایی انجام می شود بینایی بیمار در فواصل متفاوت مشخص می شود.
  • میدان بینایی: در
    این تست دید کناری (محیطی) بیمار اندازه گیری می شود. با توجه به
    اینکه از دست دادن دید کناری یکی از علائم گلوکوم است این تست به
    تشخیص بیماری کمک می کند
    .
  • اتساع مردمک: در
    این تست با استفاده از قطره مردمک چشم بیمار متسع می شود و بدین
    ترتیب چشم پزشک دید بهتری برای معاینه عصب بینایی پیدا می کند
    . بعد از معاینه ممکن است دید نزدیک تا چند ساعت تار باشد.
  • تونومتری: در این تست فشار مایع داخل چشم اندازه گیری می شود.

درمان آب سیاه

هر
چند گلوکوم علاج قطعی ندارد ولی درمان های رایج بیماری را کنترل می کنند و
این تأییدی بر اهمیت تشخیص و درمان زودرس است. بیشتر چشم پزشکان گلوکومی
را که تازه تشخیص داده شده است با دارو درمان می کنند ولی تحقیقات جدید
نشان داده است که جراحی با لیزر، جایگزینی مطمئن و مؤثر است
.
روش های درمانی گلوکوم شامل موارد زیرند:

درمان دارویی: شایع
ترین نوع درمان زودرس گلوکوم درمان دارویی است. داروهای گلوکوم بصورت
قطره های چشمی و قرص تجویز می شوند. این داروها به دو شکل سبب کاهش
فشار داخل چشم می شوند. بعضی باعث کاهش تولید مایع در چشم شده و بعضی
به تخلیه بیشتر مایع از درون چشم کمک می کنند.داروهای ضد گلوکوم ممکن
است تا چند بار در روز تجویز شوند. بیشتر بیماران عوارضی نشان نمی
دهند ولی بعضی از این داروهای ممکن است سبب سردرد شده و یا بر روی اعضاء
دیگر بدن عوارضی داشته باشند. قطره ها ممکن است سبب سوزش و قرمزی چشم
شوند.داروهای ضد گلوکوم باید تا زمانی که به کنترل فشار داخل چشم کمک می
کنند مصرف شوند. از آنجا که گلوکوم معمولا علامتی ندارد، گاهی
بیماران داروی خود را قطع کرده و یا فراموش می کنند مصرف کنند.
 

جراحی با لیزر: جراحی
با لیزر به تخلیه مایع از درون چشم کمک می کند. هر چند از این روش می
توان در هر زمانی استفاده کرد ولی معمولا بعد از آزمایش درمان دارویی
به کار می رود. در بسیاری موارد بیمار باید بعد از جراحی لیزری نیز
دارو مصرف کند.

روش های جراحی رایج: در
جراحی گلوکوم، هدف ایجاد محل خروج جدیدی برای مایع داخل چشم است. هر
چند چشم پزشک در هر زمانی ممکن است تصمیم به جراحی بگیرد ولی معمولا
این کار را پس شکست درمان دارویی و جراحی لیزری انجام می دهد.جراحی در
کلینیک یا بیمارستان صورت می گیرد. قبل از جراحی به بیمار داروهایی
جهت آرام و شل شدن داده شده و سپس چشم توسط تزریق مواد بی حس کننده در
اطراف آن بی حس می شود. جراح قطعه کوچکی از بافت سفیدی چشم (صلبیه)
را بر می دارد و این باعث بوجود آمدن کانال کوچکی برای عبور مایع درون
چشم می شود. سپس قسمت سفید چشم که برداشته شده است با لایه نازک و شفافی
از ملتحمه پوشانده می شود. مایع از مجرای ایجاد شده و از زیر ملتحمه ای
که روی آن را پوشانده عبور کرده و از چشم خارج می شود.